مثل انار ’ مثل پاییز

       

-          پاییز را دوست ندارم

 

مثل  روزهای سرد سال است

دغدغه بی تو ماندن

دلهره مرگ

-          انار را دوست ندارم

 

چشم اندازی است به ترکه های تر

 دستهای سرما زده

خشم مدیر مدرسه

-          انار را دوست دارم

 

اگر چه کدروست

رو راست و بی کدورت است  

دانه هایی که از دلش پیداست

آرزوی سهراب است

برای مردمان

-          انار را دوست دارم

 

گلواژه های شب سپید دارد

که  با  زمزمه های تو آمیخته است

-          پاییز را دوست دارم

 

طعم  ترانه من و تو دارد

گلهای قالی

 رنگ زرد

و خستگی  حرفهای هر روز

-          پاییز را دوست دارم

 

مثل  گل بی گلدون است

روزهای سرد

و نشستن عروس گلها در گلخانه

                                                                                                               محمد رضا یگانه

پیشکش

       

می ستایم چشمهایت را

وقتی کاسه مسی سرشار از امید را

به بارقه ای از جنس چکش میهمان می کند

می ستایم  دستهایت را 

وقتی گلبرگهای نیایش را از انبوه خاشاک برمیگیرد

و باز

چشمهایت را می ستایم

وقتی چراغ سبز نیایش را در شبستان قلبها و قرنها روشن می سازد

و دستهایت را

وقتی واژه های روییده در باغ  ترانه را به ما پیشکش می کند

آی ...قلمکاران  بازار مسگرها ؛ کاسه ها را به تاق تاق چکشها بیارایید

آی ...نمازگزاران شبستان قلبها و قرنها ؛ نماز الفت را به یک سلام تازه کنید

آی ...رهگذران کوچه باغ ترانه ؛ گوش تیز کنید و زمزمه پیشکش را

به آدمیان پیشکش کنید که اینجا حتا یک تبسم غنیمت است.

 

مداد رنگی

          

مداد سیاه را برداشت

در حاشیه شعرهای سپید علامتی سرشار از سووال گذاشت  

بزرگترین سووالی که تا امروز بی جواب مانده است

مداد زرد را برداشت

در حاشیه ترانه های پدیدار در پاییز علامتی به نشانه برگریزان گذاشت

نمی توانست

در پاییز رنگها

و  در بهار نیرنگها

برای برگریزان چشمهایش واژه ای بیابد.

و

سرانجام مداد سبز اندیشه هایش را تراشید و تراشید و تراشید

تا به رویش دوباره فصل امید در امتداد رویاهایش رسید

برخاست

 برای خود کلاه از سر برگرفت

  هزاران شادباش نثار رویاهایش کرد

او اکنون در سبزترین فصل سال قرار داشت .

                                                                                                  محمد رضا یگانه